Robbie MO je napisao/la:
Washingtonski sporazum je potpisan 1994, no teritorijalna situacija je tada bila skroz drugačija nego 1995. To je jedan od razloga zašto Ustav Federacije ne specificira broj kantona i granice.
Ideja Amerikanaca je bila da se i Srbe ugura u Federaciju, sa srpskim kantonima.
Kasnije odustaju od toga, možda pod utjecajem Kontakt Grupe, i prihvaća se RS.
Ista osoba, sudionik, daje odgovor. Sve u svemu, samo četiri mjeseca
nakon potpisivanja WS, znali su se procenti entiteta u novom prijedlogu KS.
Citat:
Na to ukazuje i odustajanje Američke administracije od tog
sporazuma i obećanja državnog sekretara pred početak Vašingtonskog sporazuma da će
i Srbi biti uključeni u Federaciju Bosne i Hercegovine, o čemu piše prof. Komšić, jer je
neposredno učestvovao u tim pregovorima (Isto, str. 13-14).
Citat:
Pod posredovanjem Charlesa Redmana, američkog specijalnog izaslanika, već 21. marta, dok su potpisi na Washingtonskom sporazumu bili još vrući, razgovaralo se o Uniji dviju republika i teritorijalnom omjeru 51:49, Time je udaren temelj za sve kasnije razgovore o teritorijima.12
12 I. Komšić, Preživljena zemlja, 361.
Citat:
Ministri za vanjske poslove Evropske unije su,
uz podršku Sjedinjenih Američkih Država, 18. aprila 1994. odlučili da podrže
formiranje Kontakt-grupe, sa ciljem da što bolje koordiniraju posrednička
nastojanja i izrade mirovno rješenje za Bosnu i Hercegovinu. Kontakt-
grupu su činile pet velikih sila: Sjedinjene Američke Države, Velika
Britanija, Francuska, Njemačka i Rusija.481
Kontakt-grupa je, po ocjeni Carole Hodge, “nastala kao posljedica
kompromisa velikih svjetskih sila, u kojem je Velika Britanija odigrala
jednu od presudnih uloga”. Pet članica su od početka imale različite
političke interese i različita viđenja situacije u Bosni i Hercegovini. Velika
Britanija, Francuska i Rusija uporno su nastojale i težile donošenju i
usvajanju mirovnog plana, koji bi legalizovao srpska teritorijalna osvajanja,
pružajući podršku Miloševiću, jer su polazili od stava kako je
Milošević nezaobilazan u mirovnim pregovorima. Za razliku od njih,
Sjedinjene Američke Države i Njemačka bile su, “uglavnom, u postupnoj
izolaciji bosansko-hercegovačkih Srba i jačanju nove bosansko-
hrvatske federacije, političkom i vojnom”.482
Citat:
C. Hodge, nav. dj., str. 200-201; E. Rathfelder - C. Bethke, nav. dj., str. 100. U
Kontakt-grupi, tvrdi Carole Hodge, “pojavile su se duboke podjele zato što su Sjedinjene
Američke Države bile sklone opredijeliti se za deklariranu opciju u slučaju
odbijanja plana, odnosno za ukidanje embarga na oružje, ali su pritom pokazivale
veliki oprez zbog toga što su Velika Britanija, Francuska i Rusija zaprijetile povlačenjem
svojih kontingenata iz sastava snaga UN-a. To bi značilo da se odgovornost
pregoza posljedice prebacuju na Ameriku ... Krećući dobro poznatim stazama, Kontakt-
grupa je još jednom odustala od prethodno najavljenih mjera prisile i vratila
se diplomaciji” (C. Hodge, nav. dj., str. 202).
Citat:
Amerika i Evropa su, navodi Ćosić 11. jula 1994, “izdiktirali svoj projekt podele
Bosne: 49% Srbima, 51% Muslimanima i Hrvatima u nekakvoj labavoj federaciji,
s obećanjem da Srbi imaju mogućnost na konfederaciju sa SR Jugoslavijom” (Isto,
str. 175-176).
